از همین حالا

این شعر را برای تو می بارم

سید رضا حسینی پور — Sun, 22 Apr 2012 09:56:47 GMT

برای محمد کمالی که خودش بهتر از هر کسی می داند...

اُردی حهنّم است و بدون تو می رسد

این روزها، که دل به جنونِ تو می رسد

هی تیغ می کشم به رگم تا خیال تو...

هی قطره قطره قطره، به خونِ تو می رسد

قدری امان، که قافیه ای تازه وا کنم

تا شهر را به رَد شدنت آشنا کنم

بگذار زیر و رو کنم این بغض کهنه را

شاید که چشم های تو را مبتلا کنم

بوسه هایت عجیب راه گشاست...!*

سید رضا حسینی پور — Wed, 07 Mar 2012 09:44:17 GMT

دوستت دارم و زبانم لال

لب اگر از لب تو، دور کنم

مثل اشعار حافظی بانو

باید از نو، تو را مرور کنم

کمکم کن زمین بهشت که نیست...!

سید رضا حسینی پور — Mon, 20 Feb 2012 09:08:43 GMT

دوستت دارم و نفس به نفس

روی پلکم، ستاره می دوزی

خستگی می برد لبت، بانو

مثل اردوی دانش آموزی

من از کدام طرف می رسم به لب هاتان؟*

سید رضا حسینی پور — Sat, 24 Dec 2011 15:13:41 GMT

قدم قدم به تو...تکرار می شود خوابم
نفس نفس به تو...سرشار می شود خوابم

تو از کدام طرف؟!...ها؟! تو تا کجای دلم...؟!
که در نگاه تو بیدار می شود خوابم

بیا ادامه بده، زخمه هات...بی تابم
تو رو به سوی کجا...؟! تار می شود خوابم

چه قدر فاصله دارد لب تو تا لب من
چه قدر فاصله...! دیوار می شود خوابم

بیا و از تب تردیدها...خلاصم کن
دوباره کابوو...ناچار می شود خوابم

ضمیر شعرم شک می کنی به من گاهی
تو بغض...خط به خط آوار می شود خوابم

پی نوشت:

عنوان از شعر مشترک من و محمّد

سلام حضرت آیینه! آشنای غزل

من ام مسافر هر روزتان، گدای غزل

بیا اجازه بده تا شکاف بردارم*

سید رضا حسینی پور — Sun, 11 Dec 2011 08:42:00 GMT

دل گیر تر از هرچه غروبم

دور از تو و آشوب نگاهت

این یوسف از چاه گذشته

دل بسته به یعقوب نگاهت

بگذار بمیرد به قدم هات

بگذار بسوزد به لبانت

بگذار که یک جرعه ی ناچیز

از گیسوی انگور نشانت

پی نوشت:

عنوان از شعر دیگرم:

سری به روی غزل های تازه ام خم کن

خراش قافیه های مرا تو مرهم کن

بگذار نفس بگیرم از لب هات...

سید رضا حسینی پور — Sat, 08 Oct 2011 06:34:32 GMT

سنگینم از نداشتنت

امشب که از گلایه پُرم

امشب که ردّ پای تو را

بر دوش قصّه می شمرم...

دارم به تو که...

سید رضا حسینی پور — Tue, 30 Aug 2011 08:10:39 GMT

لختی بنشین ترانه ای بنشان
من موج به گل نشسته ام بانو
لب واکن و زخم کهنه را بردار
از کوزه ی لب شکسته ام بانو

بگذار نفس بگیرم از لب هات
امشب که سرودنم نمی آید
این قافیه های دست و پا بسته
دور از تو، به بودنم نمی آید

دارم به تو فکر می کنم بانو
که خط زده ای مرا از آغوشت
دارم به تو که هنوز دل گیرم
از غربت چشم های خاموشت

امشب به کجای قصه برگردم...؟!
تو پشت کدام سایه بیداری...؟!
سر روی کدام واژه بگذارم
تا دل به گلایه هام بسپاری...؟!

تا کی من و بی تو سوختن؟ تا کی؟!
این عقده ی کور واشدن دارد؟!
غم نامه ی عشق لیلی و مجنون
این قدر که ما، جدا شدن دارد؟!

قفل از سر و دوش این قفس بردار
بگذار نفس بگیرم از لب هات
بگذار که عمر رفته را بانو
بی واسطه پس بگیرم از لب هات

چه فکر نازک غم ناکی*

سید رضا حسینی پور — Sat, 02 Jul 2011 07:46:36 GMT

1
اشک هات را بگیر
بلند شو...
صور مرا، همین پیش پای تو
در "راست پنج گاه" نواختند...!

2
کمان به چه کارم می آید؟!
از قلّه ی لبان تو
تا ساحل گونه های من
راهی که نیست...!

3
توی خواب
جاده ها، تک تک، تو را می گیرند از من ...
توی بیداری
"واو" هم نمی تواند
جدا کند من و تو را از هم...!

4
پام را می گذارم روی گل های کاشی...
پنجه می کشم به صداقت بازوهام...
زیر چک چک نگاه دوش و حیرانی تَشت آب
سپید هم نمی شود نوشت...!

______________________

* عنوان از شعر "مسافر" سهراب

شیرین

سید رضا حسینی پور — Wed, 25 May 2011 10:06:10 GMT

هر چند این غزل به دلت سازگار نیست
دل تنگ چشم های تو هستم دیار نیست*؟!

یک ریز پرسه می زنی بین گلایه هام
حالا که با تو بودنم چندان به دار نیست

دورم از آسمانی لب هات سال هاست
این روزها بدون تو مردن که عار نیست

زیبای من، نه این که دلم واپس تو نیست
در من تب ورق زدن این حصار نیست

دارم کویر می شوم از بی تو زیستن
این روزها دلم پی فتح بهار نیست

شادی که از نگاه تو افتاده تیشه ام...!
خسرو هم آن قدر غزلش ماندگار نیست

___________________

پ.ن: در گویش ما (گویش وزوانی) که از اخلاف زبان زردشتیان مرکز ایران است، "دیار diar" به در مفهوم "آشکار" به کار می رود

خدا را خوش می آید بی انصاف...؟!

سید رضا حسینی پور — Tue, 10 May 2011 07:38:45 GMT

جا نمی شوی
توی قاب چشم هام
مرا
برای آینه های قدّی نساخته اند...

خط می زنی دلم را
از سطر آغوشت
جمله ی معترضه* هم باشم
بودنم
از گیرایی ات کم نمی کند...

چشمانت
آتشکده ی آذرفرنبغ* است گویی
این طور نگاهم نکن
انصاف بده
از نسل محمّد(ص) باشم و
پیش پای زردشت بمیرم...

تخت فولاد*
دری باشد به بهشت
آن وقت لب های تو
مرا بسوزند
خدا را خوش می آید...؟!